Sareak

☉ Basauri

Ane Ariño: “Ahultasuna emozioak lantzearekin lotzen da askotan, nork bere burua zaintzearekin”

Berehalakotasunaren logika, etengabe produzitzen egon beharra, bizitzaren idealizazioa eta “gizarte ahula”. Mila dira egunerokoan kezkatzen gaituzten gai filosofikoak. Hauek sakonago lantzeko, filosofo bati galdetu diogu zein den bere iritzia

|

Jean-Paul Sartre filosofo frantziarrak aspaldi esan zuen: “Guk geuk eraikiko dugu gure esentzia, guk geuk egingo dugu gure bidea, eta horrek batzuetan ezinegona sor dezake”. Baina Ane Ariño Hervásek (Algorta, 1991) berriro ekarri ditu gogora hitzok. Filosofoa ikasketaz, Basauri Ikastetxeko irakaslea da Ariño, duela zortzi urtetik. “Bizitzaren zentzuaz” galdetzen diogunean, beraz, badauka zer kontatu, baina berak dioen bezala, muturretara joan baino nahiago du “erdibidean” gelditu: “Aristotelesek bezala”. Egun hainbeste entzuten den “gizarte ahula” kontzeptuaren inguruan ere galdetu diogu Ariñori, eta, beste behin, zuri eta beltz guztiak aztertu ditu: teknologia berriek esfortzuan eta kontzentrazio gaitasunean izan duten eragina, ahultasuna norbere buruaren zaintzarekin lotzea eta beste hainbat.

Filosofian dauden teoria guztiek, oinarri-oinarrian, helburu bakarra dute: bizitzako fenomenoak azaltzea. Garrantzitsua da bizitzaren zentzua ulertzen saiatzea?
Bai, nire ustez, funtsezkoa da. Uste dut jakin-mina gizakiaren ezaugarri funtsezkoetako bat dela, eta zentzu hori bilatzeak ase egiten gaituela. Hala ere, bi esparru bereiziko nituzke. Batetik, bizitzako fenomenoen zentzua bilatzea, kanpoko fenomenoak ulertzea, eta bestetik, norbere bizitzaren zentzua aurkitzea edo ulertzen saiatzea. Horretarako nik hiru postura ikusten ditut. Batzuek uste dute beren bizitzari zentzua kanpoko zerbaitek ematen diola: historiak, naturak, jainkoak… Beste batzuek pentsatuko dute bizitzak ez daukala inolako zentzurik, eta ez dela logikoa zentzu hori bilatzen saiatzea. Hori defendatzen du existentzialismo mota batek. Baina badago hirugarren pentsaera bat ere —nire ustez, baliagarriena— bizitzari zentzua norberak ematen diola defendatzen duena. Nire bizitzaren zentzua eta zurea, agian, ez da berdina izango, baina zentzu horren bilaketa soila egiteak gehiago hurbiltzen gaitu zoriontasunera edo nahi dugun hori identifikatzera eta horren alde egitera.

Ikuspegi “indibidualago” batetik ulertu behar dugu bizitzaren zentzua?
Ez du zertan. Nik bizitzaren zentzua nire harremanetan ikus dezaket, edo bizitzaren zentzu handi bat, behintzat, maitatua sentitzean edo maitasuna ematean egon daiteke. Horrek jende asko asetzen du. Agian, norbaitek bizitzaren zentzua Jainko batengan aurkituko du, eta hori ere ezin dugu baliogabetu. Izan ere, ez dago definitzeko erantzun bakarra. Nik bilaketa pertsonal gisa ikusten dut.

Belaunaldi ezberdinen artean, garrantzi hori aldatu egin da? Zu ikaslea izan zara eta orain, berriz, irakaslea. Gehiago galdetzen zioten gazteek beren buruari behinola, eta gaur egun, gutxiago?
Ezetz esango nuke. Uste dut zentzu hori gizartea aldatzen doan heinean doala eboluzionatzen, noski. Baina, aldi berean, uste dut adinak ere zerikusi handia duela horretan, hainbat galdera planteatzeko heldutasuna ematen digulako. Gazteek, normalean, galdera “handiagoen” inguruan ez dute asko hausnartzen (ez guztiek, ez nuke orokortuko, batzuek egiten dutelako). Eta nik ere, seguraski, ez nuen egingo, gaur egun egiten dudan moduan. Baina ez nuke esango oraingo gazteek lehen baino gutxiago galdetzen dutenik.

Ane Ariño Basauri Ikastetxeko Filosofia mintegiko irakaslea da // Geuria

Erlijioak, garai batean, bizitzarako “pautak” ematen zituen: zer egin, zer ez, zertarako. Laguntzen al du horrek, nolabait, indibiduoak gidatzen? Lasaitasuna ematen al du, ezinegonak baretu?
Bai, argi eta garbi. Uste dut erlijioak —sinetsi edo ez sinetsi— izan duen funtzio garrantzitsuenetako bat dela pauta horiek ematea. Bestalde, zainduta sentitzeko eta norbait gugatik arduratzen dela sentiarazteko ere balio du, lasaitasun hori emateko. Horrek, azken finean, zorua ematen dizu, zapaldu dezakezun lurra, norberak bere bidetxoa egin ahal izateko, segurtasunez. Baina egun, gero eta gehiago dira pertsona ateoak edo agnostikoak, eta gertatzen dena da zoru edo oinarri hori ez dagoenean bertigoa eman dezakeela aurrera egiteak. Beste erantzun batzuk bilatu behar ditugunean, lur hori gabe, bideak ez dira hain argiak.

Aukeratzeko askatasun pertsonala daukagunean.
Ni horrekin apur bat kritikoa naiz. Kolokan jartzen dut erabat “askeak” ote garen arrazoi sozialei edota politikoei dagokienez. Dena den, sinesmen aldetik, argi dago baietz. Mundua oso zabala da, aukera asko daude, eta ikusi dugu bide bat baino gehiago dagoela gure bizitza proiektua izango denean sinesteko. Horrek bide-orria, nolabait, galtzera garamatzala? Suposatzen dut erantzuleago egiten gaituela bizitzaren zentzua norberak bilatu behar izateak, pisu handia sortzen duela, erabakia gure gain dagoelako eta ardura hori ezin diogulako inori eman. Hori Sartrek aipatzen zuen, existentzialismoaren beste aldaera batek: “Guk geuk eraikiko dugu gure esentzia, guk geuk egingo dugu gure bidea, eta horrek batzuetan ezinegona sor dezake”. Baina nik uste, hain zuzen, horregatik dela aukera polita, bide ezberdinak eratzen direlako, eta bakoitzak berea daukalako, propioa. Lehen mekanikoagoa zen zein bide jarraitu behar genuen. Argi zegoen, pausoz pauso, nahi genuen lekura arte heltzeko bidea zein zen. Baina nire galdera da: benetan nahi genuenera heltzen ginen edo zegoen aukera bakarrera? Orduan, bai, erantzuleagoak gara, eta horrek krisi existentzialak sor diezazkiguke, baina krisiak ere aberasgarriak izan daitezke ondo kudeatzen baditugu.

Baina aukeraketa ondo egin behar da.
Bai, bai. Autoezagutza funtsezkoa da horretarako, nik uste. Badirudi, gaur egun, garrantzi handiagoa ematen diogula gure burua ezagutzeari, gure emozioak lantzeari, zer nahi dugun bilatzeari, zer ez dugun nahi jakiteari… Nik hori positibotzat daukat. Egia da lan handiagoa ere badela, ez pentsatzea beti baita errazagoa pentsatzea baino. Baina, noski, lanketa horren ondoren, gogobetetasun gehiago ere badaukagu.

Aukeraketa horietarako edo bizitzak, nolabait, gidatzeko, “predikatzaile modernoak” ere sortu dira, coach deritzenak bezalakoak. Zer iritzi duzu hauei buruz?
Nik uste hor balioa pertsonengan baino, horiek lortzen duten efektuan jarri beharko genukeela. Coach-en artean nik gehien ikusi ditudanak bideo motibagarriak egiten dituztenak dira, norberaren indarraz-eta jarduten dutenak. Aurrekoan, adibidez, ‘La importancia de la actitud’ edo antzekoren bat egon ginen ikusten. Horrelakoek jendeari laguntzen badiote, zergatik ez? Agian, batzuetan, horrelako punch bat behar duzu. Gero, egia da oso jende prestatua egongo dela hori egiteko, lanketa handia egin duena gaiari dagokionez, eta beste askok ez dutela hori egiten. Baina fokua, berriz diot, mezua jasotzen duenarengan daukan eraginean jarri behar dugu. Momentu jakin batean norbaiti on egiten badio horrelakoak jasotzeak, errekurtso bat izan daiteke, beste edozein bezalakoa. Gaur egun, hainbat arrazoi medio, antsietate, depresio eta antzeko kasu asko ikusten ari gara: agian, lehen ez zeudelako edo, bestela, fokua ez zelako hor jartzen eta ez zirelako azaleratzen. Horrelako kasuetan, adibidez, motibazio hitzaldiek norbaiti lagun badiezaiokete, bikain.

“Bizitzaren zentzuaren bilaketa soilak gehiago hurbiltzen gaitu zoriontasunera”

Depresioa, antsietatea eta antzeko arazo emozionalak, filosofiaren ikuspuntutik, lotu daitezke norabidea galtze horrekin?
Imajinatzen dut kasu batzuetan horrela izan daitekeela. Kontrol eza eta antsietatea, adibidez, oso lotuta daude: egoera bat kontrolatzen ez dugula sentitzeak, normalean, ezinegona ekartzen du, izateko moduaren arabera, gehiago edo gutxiago. Baina esango nuke arazoa beste iturri batzuetatik datorrela, beste faktore batzuk ere badaudela: bizitza erritmoak, eskakizunak, gizarteak eskatzen digun produkzio maila… Gauza horiek guztiek eragin handia daukate gugan. Sare sozialen eta mediatizazioaren kontuarekin, adibidez, hainbat bizitza perfektu eta ideal publikoki zabaltzen direla ikustea gero eta ohikoagoa da. Nahiz eta gero, errealitatean, ez diren hain perfektuak, informazio horrek eragina dauka gugan. Gure bizitza beste batzuenarekin konparatzen dugunean, idealizazio prozesua hor dago.

Gazteen artean ikusten duzu sare sozialen bidez egiten den idealizazio prozesu hori eta konparaketa?
Bai, asko. Eta efektuak handiak eta gogorrak dira. Zure mugak eredu ideal bat helburu hartuta jartzea ez da kudeatzeko erraza. Norbere burua horrela bizi den norbaiten bizitzarekin edo pertsonarekin berarekin (gorputz, aurpegi eta fisiko perfektu horiekin) konparatzea gogorra da. Horrek gazteei ezinegon handia sortzen die, helburu horiek ez direlako guztiz errealistak.

Mezu motibazionaletan, baina, esaten da: “Zuk dena egin dezakezu”, “Ez zaitu ezerk geldituko”. Ez da autoengainua, edo norbere muga errealak ez onartzea, behintzat?
Bai, baina ez beti. Uste dut muturrekoak ez direla onak. Oreka aurkitu behar da, Aristotelesek esaten zuen “erdibidea”. Nik ere abeslaria izan nahiko nuke, baina, ahotsagatik entzun dezakezun bezala, hori ez da nire bidea. Noraino heldu gaitezkeen jakin behar dugu, zeintzuk diren gure abileziak, zeintzuk diren gure aukerak eta mugak. Gauzak ahalik eta ondoen egiten saia gaitezke, esfortzuak emango dizkigun fruituak batu arte. Baina mezu horiek noraino heltzen diren ere jakin behar dugu. Umeen eta gazteen artean oso profil ezberdinak daude. Batzuek oso estimu onean daukate beren burua, eta, agian, horiei esanez gero, frustrazio asko sortu daitezke nahi dutena lortzen ez badute. Autoestimua oso baxu daukan ume bati, bestalde, lagundu egin ahalko diote. Norbere abilezietan konfiantza gutxi daukan horri kapaza dela esateak indarra emango dio. Ez da “ezerk ez zaitu geldituko” edo antzekoren bat, baizik eta arrazoitzea noraino heldu zaitezkeen abilezia horiek izanda eta ahaleginduta.

“Erantzuleagoak gara, eta horrek krisi existentzialak sor diezazkiguke, baina krisiak ere aberasgarriak izan daitezke”

Lortzen ez badugu frustratzea eta egin ezin dugula sinestea, bi aldeak. Batzuetan, horrelakoekin lotzen da “gizarte ahula” kontzeptua. Zer iritzi duzu horren inguruan?
Azkenaldian asko entzuten den zerbait da. Nik pandemian entzun nuen lehen aldiz; aurretik ere zerbait banekien, baina gogoratzen dut itxialdi garaian gizartea ahultzat hartzen zuten artikulu dezente kaleratu zirela. Jende asko kexatzen zen ezin zelako garagardo bat edatera irten edo ezin zelako oporretan joan. Eta horren haritik hasi ziren gizartea ahultzat katalogatzen, hori ez baitzen benetako “sakrifizio” kontsideratu behar zen zerbait. Gero, gogoan dut streamer bat ere badagoela, Jordi Wild edo, eta nahiko polemika sortu zela termino hori gazteei lotuta erabili zuelako.

Niri dagokidanez, berriro geldituko naiz erdibidean. Irakaskuntzan aldaketa bat ikusten dugu esfortzuari lotuta: ez dut esan nahi neska-mutilek ez dutela esfortzurik egiten, baizik eta, konparazio bat egiten badugu oraingo belaunaldien eta lehengoen artean, maila jaitsi egin dela. Egun, gazteek kontsideratzen dute ahalegina egiten dutela, baina, errealitatean, hainbeste estimulu dituzte eta hain txikitatik, hainbeste ordu igarotzen dituzte pantaila baten aurrean, galdu egin baitute kontzentratzeko gaitasunaren zati bat. Marian Rojas Estapé psikiatrak esaten du hori. Neska-mutilak ez dira kapazak askotan kontzentrazio tarte luzeak mantentzeko, ez dira kapazak aspertzeko, ezta frustrazioak kudeatzeko ere… Eta hor bai, hor ikusten dira desberdintasunak. Hala ere, ez dut uste egungo jendeak ez duenik esfortzurik egiten (gainera, ezin da orokortu). Gure burmuina aldatzen doa teknologia berriekin, besterik ez.

Horregatik esan dezakegu “gizarte ahulean” bizi garela? Esango nuke, gaur egun, kexak nahiko ohikoak direla, eta, agian, kontzentrazio eta esfortzu kapazitatea ez dela lehen zegoena bezalakoa, baina ez zait “ahula” hitza gustatzen. Hauteskundeen harira termino hori erabili dute, adibidez, oporrak heldu eta jendea kexatu egin denean, agian, mahaian egotea tokatuko zitzaiolako eta oporrik gabe geldituko zelako. Bada, nik hori ulertzen dut, eta ez dut uste urte oso bat lanean egon ondoren gure oporrez kezkatuta egoteak ahulago egiten gaituenik. Edo “chivato” figuraren kasuarekin gertatzen dena. Orain jazarpenen eta antzeko kasuen gainean gaude, prebenitu eta ikusten ditugunean, moztu egiten ditugu ahalik eta lasterren. Baina ahulagoak egiten gaitu horrelako gauzak salatzeak? Ahulagoak dira gazteak portaera jakin batzuk onartzen ez dituztelako? Edo, lehenagoko adibidearekin jarraituz: oporrak disfrutatu nahi izateak edo garagardo bat hartu nahi izateak ahulago egiten gaitu, artikulu horietan esaten zen bezala? Nik uste dut ezetz.

Horregatik diot bi aldeak ikusten ditudala. Baina kontzeptua ez zait gustatzen. Ahultasuna zer den definitu beharko genuke, eta ahultasuna emozioak lantzearekin lotzen da askotan, nork bere burua zaintzearekin. Nik hori ez dut atzerapausotzat ikusten. Teknologia berriek kontzentrazio mailan eta esfortzu kapazitatean eragin dutenari deituko nioke gabezia, baina ez horri. Beraz, aurrerapausoak eta atzerapausoak dauzkagu.

“Zure mugak eredu ideal bat helburu hartuta jartzea ez da kudeatzeko erraza”

Berehalakotasunaren gizartean bizi gara, dena nahi dugu azkar, sare sozialetako logikarekin gertatzen den bezala. Slow filosofia sortu da alternatiba gisa.
Nik uste dut aspaldi ari garela hori ikusten, erritmoa gero eta frenetikoagoa bilakatzen den heinean, gauza batzuei ez diegula eman beharko geniekeen denbora dedikatzen, ez ditugula gauzak pazientziarekin egiten. Hemen teknologia aipatu behar da berriro. Erreminta erabilgarria da, zeharo, eta gero eta gauza harrigarriagoak ikusten ari gara. Baina horrek badauzka bere alde txarrak ere, gure osasun mentalaren aldetik, bereziki: mugikorrarekiko dependentzia eta berehalakotasunarekiko grin hori.

Programa batek erantzuten ez badu, urduri jartzen gara, edo WhatsAppeko tik urdinekin, adibidez: “Irakurri du, baina ez dit erantzun”, pentsatzen dugu. Eta garrantzitsua da gauza bakoitzari bere denbora eskaintzea. Zenbatetan egon gara elkarrizketa batean, pertsona batekin, eta mugikorrean, bitartean, bost elkarrizketa izan aldi berean? Azkar erantzun behar ditugu mezuak, bestela, zer pentsatuko du beste pertsonak? Edo festa batean gaudenean: story-ak publikatzen ditugu jaian gauden bitartean, bertan mentalki egon baino. Niri oso terapeutikoa iruditzen zait batzuetan mugikorra etxean uztea. Gertatzen dena da horrek askotan antsietatea sortzen digula. Ni gaztea nintzenean tinbre joka ibiltzen ginen herrian barrena, ea nor irteten zen. Baina orain ez nago lasai ez badakit zein momentutan eta zein lekutan geldituko garen. Zer da gerta daitekeen okerrena, 30 minutu pasatuko ditugula elkar aurkitzen?

Slow filosofia hori tendentzia bat da, gauzak bere denboraz hartzeko grina, konturatzea denbora guztian presaka ibiltzen ez dela ona. Hau ere askotan komentatu izan dut: arratsalde bat sofan botata egoteak errua sentiarazten digu, badirudielako gauzak egiten egon behar dugula etengabe. Baina zuk lana, ikasi edo dena delako egin ostean hori bada zure deskonektatzeko modua edo deskantsua, zergatik ez? Beharrezkoa da, noizbehinka, ezer ez egitea.

Lanaren antolakuntza edo etengabe produzitzeko logika hori gure bizitzako beste eremu batzuetara heldu dela esango zenuke?
Bai. Hori da sofan botata egotearen adibidea: ezer ez egiteak errudun sentiarazten gaitu. Pandemia garaian asko ikusi zen hori, 24 orduz erabilgarri egotera ohitu ginelako, beti konektatuta eta lan egiten jarraitzeko moduan. Bada, logika hori, etengabe produzitzea, hainbat esparrutara zabaldu dela uste dut. Gero eta ohikoagoa da igandeetan dendak zabalik aurkitzea, lehen inoiz gertatzen ez zen zerbait, ulertu egiten zelako asteko azken eguna guztiontzat izan behar zela jai. Baina hiri handietan, egun, dendak igandeetan ere zabalik izan ditzakegu. Horrez gain, lanaren mundutik aterata, produzitu beharraren logika gizarteko harremanetara ere zabaldu dugula uste dut. Lagun batekin kafe bat hartzeko gelditzen bagara, adibidez, etengabe hitz egiten egon behar gara. Edo mugikorretik etengabeko harremanetan. Hain konektaturik bizi gara, denbora guztian egon behar baitugu dinamika horretan integratuta.

☉ Basauri

Haurreskola publiko berri bat eraikitzea proposatu du Basauriko EH Bilduk gerakinarekin

|

Basaurin bi haurreskola publiko daude: bata Basozelain eta bestea San Migelen (argazkikoa) // Geuria

Basauriko Udalak 15,6 milioi euroko gerakina du. Udal gobernu taldeak azaldu duenez, “soberakin horrek auzo eta espazio publikoetako beharrei erantzuten lagunduko die, baita herritarrei zuzendutako zerbitzuak, laguntzak eta prestazioak areagotzen eta sendotzen ere”, diote.

EH Bildu udaltaldeak gerakin hori erabiltzeko bere proposamenak egin ditu. Guztira 14 dira koalizio ezkertiarrak egin dituen proposamenak; tartean, haurreskola berri bat eraikitzea Bizkotxalde ikastetxean (Lope de Vega eraikina zen tokian).

Gaur egun Basaurin bi haurreskola publiko daude: bata Basozelain (Etxeko Seine) eta bestea San Migelen (Etxeko Kuttuna).

Proposamen horrez gain, beste hauek ere egin ditu Basauriko EH Bilduk:

  • Energia berriztagarria eta iraunkorra sortuko duten tokiko energia-komunitateen eraketa bultzatzeko azterketa teknikoa
  • Plaka fotoboltaikoak Soloarte eta San Migeleko futbol zelaietan
  • Kareagako bide osasungarria eraikitzea
  • Udalerriko eremu guztiak lotuko dituen bidegorri-sarea eratzeko azterketa
  • Hiri-ortuak ezartzea
  • Udal-sukalde bat eratzeko azterketa teknikoa. Etxe-Maitia Adinekoen Egoitzari, Ikastetxeei jantokiak eta persona xaurgarriei zerbitzua emango liokeena. Zerbitzu hori, eskualdeko ekoizle eta hornitzaileen produktuak lehenetsiko lituzke
  • Bono-eskola berriro martxan jartzea
  • Erabilera sozialerako etxebizitza bat erostea
  • Gernika kalea 24-32 eraberritzea
  • Basozelaiko argiteria hobetzea
  • San Migeleko frontoi ondoan dagoen kantxan aterpea jartzea
  • Kareaga auzoan hobekuntzak urbaniazioan: Bidasoa kaleko oinezkoentzat bidea eta Frantzisko Perea kaleko parkea
  • Kulturgunea eraikitzea Social Antzokiaren ondoan: erabilera anitzerako kultur eraikin berria

Ezkerreko koalizioak ez du zehaztu proposamen bakoitzaren zenbatekoa, baina zera esan dute: “Berriro eskua luzatzen diogu udal gobernuari proposamen hauek kontuan har ditzan, jakinda Udalkutxako eta gerakinaren diru osagarriarekin urrats garrantzitsuak emateko aukera dugula”.

Osorik irakurri

☉ Basauri

Bideoa / Maialen Ibarra sanmigeldarrak ‘Zalantzari esker’ singlea kaleratu du

|

Maialen Ibarra 'Zalantzari esker' bideoklipean // Maialen Ibarra

Maialen Ibarra sanmigeldarrak ‘Nire egia zuen ezpainetan’ EPa kaleratuko du aurten. Guztira sei abesti izango ditu, eta gaur bertan ‘Zalantzari esker’ lehen singlea kaleratu du.

“‘Zalantzari esker’ gure bizitzako alderdiak zalantzan jartzeko, begiak irekitzeko eta esnatzeko gonbidapena da. Gainera, horrelako sormen prozesu batekin aurrera egitera ausartzeak eragin dezakeen beldurraz eta aldi berean, pozaz ere hitz egiten digu”, dio Ibarrak.

Dagoeneko entzungai dago abestia Spotifyn, eta bideoklipa ere ikusgai dago Youtuben. Bideokliparen proposamen bisuala Ane Berriotxoarena da. Besteak beste, Olaia Inziarte, Olatz Salvador edo Liher-ekin lan egin du Berriotxoak.

“Maialenen ahotsaren naturaltasunak eta freskotasunak doinu itsaskorrak eta indar handiko leloa bultzatzen du. Gitarrek eta sintetizadoreek eskua ematen diote elkarri, xurgatzen gaituen nostalgia, ilusio eta determinazio burbuila sortzeko. Soinu indartsua, ahots naturala eta beat itsaskorrak dira lehen single honen elementu garrantzitsuenak”, diote bere sormen taldekoek.

Datozen hilabeteetan bigarren, hirugarren eta laugarren singleak kaleratuko ditu Ibarrak, eta azken horrekin batera, EP osoa egongo da entzungai Spotifyn.

“Artistikoki oso sendoa”

Maialen Ibarrak 22 urte ditu eta 2022an ‘Zuei’ abestia kaleratu zuen. Era berean, iazko uztailean ‘Ametsekin jolasten’ kanta aurkeztu zuen Mikel Iturbe FMartenekin batera.

Maialen Ibarrarekin batera bere sormen taldean lanean daude: Mikel Iturbe (kudeaketa eta proiektuaren zuzendaritza), Mon Dvy (ekoizlea), Marina N. (ilustratzailea eta diseinatzaile grafikoa), Ane Berriotxoa (zuzendari, argazkilari eta gidoilaria) eta Maitane Campos (argazkilaria eta zuzendaria).

Mon Dvy ekoizleak, besteak beste, Bengo, Alba Reche edo Samuraï bezalako artistekin lan egin du. “The Blue Estudios-ekin batera artistikoki oso sendoa den proiektu baten aldeko apustua egin dugu denon arten”, diote.

2022ko azaroan elkarrizketa egin genion Maialeni eta orduan esan zigun EPa prestatzen zebilela. Reela ere publikatu genuen GEURIAko sareetan. Bada, laster ikusiko du argia bere lehen EPak.

Osorik irakurri

☉ Basauri

Basaurik 15,6 milioi euroko gerakina izango du, “auzoetako beharrei erantzuteko”

|

Basaurin dauden behar guztien artean lehentasunak ezarri beharko dituztela adierazi dute udal ordezkariek // Geuria

Basauriko Udalak 21,6 milioi euroko diruzaintzako gerakinarekin itxi du 2023ko ekitaldia.

Hala ere, zenbateko horri aurtengo kontuetan borondatezko zenbatekoak kendu behar zaizkiola azaldu dute udal ordezkariek; “gutxi gorabehera, 6 milioi euro”, diote udal arduradunek.

Gauzak horrela, 15,6 milioi eurokoa izango da Udalak erabilgarri izango duen gerakina.

Basauriko udal gobernu taldeak azaldu duenez, “soberakin horrek auzo eta espazio publikoetako beharrei erantzuten lagunduko die, baita herritarrek erabiltzen dituzten udal-instalazioak eta -ekipamenduak hobetzen eta basauriarrei eskainitako zerbitzuak, laguntzak eta prestazioak areagotzen eta sendotzen ere”, diote.

Udal arduradunek gaineratu dute udalerrian dauden behar guztien artean lehentasunak ezarri beharko dituztela, “premiaren, inpaktuaren eta kostu ekonomikoaren arabera”, diote.

Osorik irakurri

☉ Basauri

Lau basauriarrei 25 urteko lana saritu die Bizkaiko Futbol Federazioak

|

Francisco Javier Gonzalez 'Arija', Jose Angel Labrador, Felix Soto eta Tatxo Aberasturi, Jon Zugazagoitia Basauriko Udaleko Kirol zinegotziarekin batera // Jon Zugazagoitia

Bizkaiko Futbol Federazioak lau urrezko intsignia banatu die lau basauriarrei. Eta horiek dira: Tatxo Aberasturi, Félix Soto, Francisco Javier González ‘Arija’ eta José Ángel Labrador.

Zuzendaritza postuetan 25 urte baino gehiago eman dituzte: Tatxo Aberasturik eta Felix Sotok UD San Miguelen, Francisco Javier Gonzalez ‘Arija’k Indartsu Clubean eta Jose Angel Labrador Bizkaiko Futbol Federazioan lehendari orde bezala.

Lau basauriarrez gain, beste hamar presidenteren lana aitortu du Federazioak. Omenaldian Iñaki Gómez Mardones presidentea, Carlos Sergio Kiroletako Foru Zuzendaria eta Angel María Villar izan dira.

Osorik irakurri

☉ Basauri

Kareaga eta Montefuerte artean 150 zuhaixka berri landatuko dituzte, Basaurin

|

Otsailaren 18an izango da landaketa jardunaldia eta 60 lagunek hartuko dute parte // Sagarrak talde ekologista

Bertoko zuhaixkak landatzeko jardunaldia antolatu du Sagarrak talde ekologistak, Kareaga Auzo Elkartearen eta Basauriko Udalaren babesarekin. Guztira, 150 zuhaixka landatuko dituzte.

Ekimena otsailaren 18an izango da Kareaga eta Montefuerte arteko ibilbidean, 10:00etatik 13:00etara bitartean.

Jardunaldian 60 lagunek hartuko dute parte: “Ume asko etorriko dira igandeko jardunaldira eta nagusi asko ere”, diote Sagarraketik.

Duela sei urte hasi zen Sagarrak Kareaga auzoa eta Montefuerte parkea lotzen dituen oinezkoentzako bidea bertoko zuhaixkekin birlandatzen, “babes-hesi bat sortzeko helburuarekin”.

Bandalismo salaketa

Sagarrak talde ekologistatik salatu dutenez, urteak daramatzate bertoko zuhaixkekin Kareaga eta Montefuerte arteko zonaldea basoberritzeko jardunaldiak antolatzen, “baina azken urtean, oraindik identifikatu gabeko pertsonen bandalismoa jasan dute landaketa horiek”.

Azken hilabeteetan inguru horretan izandako gertakariak salatu ditugu. Pertsona jakin batzuk bandalikoki jokatzen ari dira landatutako zuhaixken aurka, egindako lanari boikota eginez eta inguruan ingurumen-kaltea eraginez. Era berean, egindako lana adierazteko panel bat txikitu dute”, salatu dute talde ekologistatik.

Azken urtean ekintza bandalikoak jasan dituztela salatu du Sagarrakek // Sagarrak talde ekologista

Gertakari hauek guztiak Ertzaintzan eta Udaltzaingoan salatu ditu Sagarrakek, eta Basauriko Udalari ere eman diote horien berri.

“Horrelakorik ez gertatzeko neurriak hartzeko eskatu dugu behin eta berriz. Ez dugu inolako informaziorik, eta oraingoz ez dakigu prebentzio-neurririk hartu dutenik horrelakorik ez gertatzeko. Gertakari larri horien aurrean Udalak eta segurtasun-indarrek jarrera aktiboagoa izatea eskatzen dugu”, diote.

Osorik irakurri