Moskuko Bolshoi Ballet Eskola prestigiotsuan ikasi eta gero, basauriarra Estatu Batuetan ari da dantzan.

20 urterekin, Madril, Mosku, New York eta New Jersey izan ditu bizitoki Nerea Barrondok (Basauri, 1997). “Ikusiko dugu nora goazen datorren urtean…” dio irribarrez. 12 urte baino ez zituenean, familia, lagunak eta eskola agurtu eta Madrilera joan zen balleta ikastera, “dantzari profesionala izan nahi nuen, eta etxetik irten beharra nuen horretarako”. Bete-betean asmatu zuen Nereak, ordutik mundu erdia zeharkatu baitu gehien maite duen hori egiten, balleta dantzatzen. Urte hauetan ibilbide desiragarria izan duela aitortu du Barrondok: munduko dantza agertoki ospetsuenetan aritu da, tartean Moskuko Bolshoi Antzokian edota Brooklynen, baita etxean ere, Euskalduna Jauregian eta Arriaga Antzokian, esaterako. Cascanueces edo Kixote ballet obra ezagunak antzeztu ditu horietan, bakarlari bezala.  Orain arte bizitakoa ikaragarria izan dela dio Nereak, “baina oraindik dena dago egiteko, hasi baino ez naiz egin”.

Oso gazte joan zinen etxetik.
Bai, 12 urterekin. Oso gustura ari nintzen balleta dantzatzen, eta profesionala izatera heldu nahi banuen, kanpora joan behar nintzen, nahitaez. Madrileko Mariemma dantza kontserbatorioan ordutegi egokitua nuen ballet klaseak eta gainontzeko ikasketak uztartzeko. Gogor lan egin behar izan nuen, maila oso altua baitzen, baina pozik sentitzen nintzen eta aurrerapenak ere dezente igarri nituen. Hau dena, aurretik Oleta dantza eskolan eta Igor Yebraren eskolan ikasitakoari esker gertatu zen. Hortxe hasi zen dantzari profesionala bihurtzeko ametsa egia bihurtzen.

Izan ere, ikasturtea bukatzerako, Moskura bidean zinen.
Kontserbatorioko irakasleetako bat errusiarra zen, eta berak proposatu zidan Moskura joateko aukera. Bideo dotorea prestatu eta Bolshoi Ballet Eskolara bidali nuen. Aste batzuk geroago, bertara joateko gonbitea jaso nuen. Sorpresaz hartu nuen berria, eta aldi berean, ikara ere sentitu nuen. 14 urte baino ez nituen eta Mosku oso urrun dago. Hala ere, zalantzak laster usatu nituen. Balleta hainbeste maite duzunean, ezin zaio munduko eskola onenetako bati ezetz esan.

Zer moduz ibili zinen Moskun?
Ikaragarria izan zen. Lehen urtea “proba” urtea zen, hau da, oraindik ez nintzen eskolako benetako ikaslea eta hogei neska geunden sei plaza betetzeko. Ikasturtea bukatzerakoan esan zidaten aurrera jarraitu behar nuela eta hori izugarrizko albiste ona izan zen niretzat: munduko irakaslerik onenekin hiru urtez ikasten jarraitzeko aukera suposatzen zuen horrek, balleteko errusiar estiloan aditu bihurtzeko aukera.

Familia eta lagunak faltan botako zenituen…
Bai, batez ere bakardade uneetan. Hala ere, lagun asko egin nituen iritsi bezain pronto eta denak barnategi berean bizi ginenez, denborarekin harreman estuak sortu genituen. Etxekoekin Skype eta sare sozialen bitartez hitz egiten nuen. Batzuetan zure lagunek bestelako gaztaroa bizi ahal izan dutela pentsatzen duzu… baina ez naiz batere damutzen. Nik ere oso gaztaro berezia izan dut, amesten nuena.

Nolakoa da Bolshoi Ballet Eskola?
Balleta maite duenarentzat, paradisua. Azpiegiturak bikainak dira, metodologia aparta, ikasle giro atsegina… Egia da ere arlo batzuetan oso zorrotzak direla, elikaduran, esaterako. Ni ez naiz oso altua, eta haientzako nire gorputza ume batena bezalakoa zen. Jatekoa, beraz, horren arabera agintzen zidaten, baina ni 18 urte nituen jada, eta nire gorputza ez zen ume batena. 33 kg pisatu behar nituela esaten zidaten haiek, baina horretan mantentzea oso zaila egiten zitzaidan… Bestelakoan, entrenamenduen erritmoa oso altua da eskolan, baina gustuko duzun zerbait denez, ondo moldatzen zara.

Eskolan ikasle zinela, Bolshoi konpainiarekin dantzatzeko aukera izan zenuen, Bolshoi antzoki ospetsuan.
Bai, eta ez dut egun hori inoiz ahaztuko. Errusiako antzoki garrantzitsuenetakoa da Bolshoi eta munduko artistarik onenak pasa dira hortik. Imajinatu nola sentitzen nintzen ni, halako antzoki eder batean, 2.000 pertsona baino gehiagoren aurrean, munduko dantzaririk onenekin. Errusiarrentzat harrotasun nazionala da balleta, eta bertan bilakatu nintzen ni dantzari profesionala.

Bolshoi Eskolan, graduatu berri/Nerea Barrondo

Graduatu bezain laster, lana aurkitu zenuen Estatu Batuetan.
Zorionez bai, baina lan gogorra egin dut beti kurrikulum erakargarria edukitzeko. Moskun ikasle nintzela, Europako herrialde askotara joan nintzen lehiaketa prestigiotsuetan parte hartzera, tartean, Suitzako Prix de Laussane txapelketa ospetsura. Amarekin helmugan batzen nintzen…abentura itzela zen niretzat. Kanpora irteteak baina, asko lagundu dit hobetzen: erronka berriak, jende ezezaguna, bakardadea… Bolshoin ikasketak bukatuta, audizioz audizio ibili nintzen mundu osotik zehar: Errusiako gainontzeko hirietan, Londresen, Kalifornian, New Yorken… Eta azken horretan lortu nuen lana, Gelsey Krikland konpainian.

Herrialde berria, hizkuntza berria, lagun berriak…
Hala da bai, baina ederto moldatu nintzen. Konpainiako bi dantzarirekin joan nintzen bizitzera, alokairuan, eta laster egin nituen lagun gehiago. Hizkuntza ez zen arazoa izan, Moskun errusieraz ikasi arte, ingelesez hitz egiten nuelako. Konpainia oso profesionala zen eta New Yorken dantzatzea, izugarria.

Eta New Yorketik, New Jerseyera.
Gelsey Krikland konpainian egun nire bikotea den Kaito Yamamoto dantzari japoniarra ezagutu nuen. New Yorken ondo bizi ginen, baina garestia zen ere, beraz, beste nonbaiten probatzea erabaki genuen. New Jerseyeko Roxey Ballet eskolan suertatu zitzaigun lana, eta oso pozik gaude. Mendialdeko herrixka batean bizi gara, lasai, eta autobusez mugitzen gara leku guztietara. Dantza konpainia ere berezia da, ikuskizunak gertukoak dira publikoarentzat eta giro atsegina arnasten da. Momentuz New Jerseyen jarraituko dugu, baina nork daki non bukatuko dugun…

Oso ezberdina al da kultura japoniarra?
Janaria, itzela! Nire bikoteak ere izugarri gustuko du bertoko janaria. Iaz Bilboko Eliseos Antzokian izan ginen, Igor Yebrak gonbidatuta, Cascanueces ikuskizunean dantzatzen, eta harrituta gelditu zen Euskal Herriko janariarekin. Bestetik, gu baino lasaiago bizi dira japoniarrak, pazientzia handia daukate… Ni oso zoriontsu bizi naiz berarekin. Nork esango zidan niri, balleta dantzatzen ikasi eta errusieraz ikasi behar izango nuela… eta orain, japonieraz!

Eliseos Antzokian, bere bikotearekin El Cascanueces dantzatu baino lehen//Nerea Barrondo

Japoniara joan al zara?
Bai! Eta egin ez baduzue, bisitatzea gomendatzen dizuet. Oporretan gaudenean ballet klaseak ematen ditugu dantza eskoletan, berak han eta nik hemen. Abuztuan baina, berarekin joango naiz Japoniara, eta klaseak hiri ezberdinetan emango ditugunez, turismoa egiteko ere aprobetxatuko dugu.