☉ Zaratamo
Jose Garate (Bostak eta Laurenak): «Musika inoiz ez da egin izan lokal batean egoteko, hortik ateratzeko baizik»
Batzuek solfeoa ikasi dute eta beste batzuk autodidaktak dira, baina guztiek daukate musika barnean. Pablo Olabarrieta, Jose Garate eta Joseba Ibarra Bostak eta Laurenak taldeko kideetako hiru dira, eta euskal kantak jotzen trebatuta daude
Bostak eta Laurenak taldeak izen bereko abestian garbi azaltzen du zer diren: “Bost lagun alkar hartuta, musikak harrapatuta. Holan gozatzen dogu-ta, euskal kantak abestuta”. Betidanik musikari lotuta egon diren arren, pandemia garaian piztu zitzaien batera jotzeko nahia, eta pixkanaka, Zaratamon elkartzen hasi ziren —17:15ean, nola ez— entseatzeko. Unai Brea gitarra-jotzailea; Josu Zarate eta Edurne Diez de Ultzurrun abeslariak; baxuan, Jose Garate; soinuan eta teklatuan, Pablo Olabarrieta; eta gitarran zein txistuan, Joseba Ibarra daude. Olabarrieta (Zaratamo, 1955) eta Ibarra (Basauri, 1959) izan ziren proiektuari hasiera eman ziotenak eta batzen hirugarrena izan zen Itoiz taldeko baxu jolea izandako Garate (Ondarroa, 1958). Taldearen sortze prozesuaz jakiteko hitz egin dugu haiekin, eta hiru kideek luze jardun dute musika heziketa formalaren hutsuneez, txikitan jasotako ikasketa autodidaktaz eta euskal musika tradizionalaz zein “gaur egungo” soinuez.
Nola izan zen Bostak eta Laurenak taldea sortzeko ideia?
Joseba Ibarra: Pablo eta ni hasi ginen. Bera jubilatuta zegoen eta nik pandemia garai hartan hartu nuen erretiroa. Pablok esan zidan gitarra ikasi nahi zuela (nahiz eta zerbait jotzen bazekien), eta bere etxera, Zaratamora, etortzeko eskatu zidan, klaseak emateko edo. Hortik aurrera, etortzen jarraitu genuen, eta horrela hasi zen dena. Gero nik Foisis-i [Jose Garate] deitu nion, Basaurin bizi delako eta lagunak garelako, eta hura ere batu zen. Guretzat, egia esan, luxua da bera hemen izatea, musikari profesionala delako; bera beste maila batean dago, orain Bilboko Orkestra Sinfonikoarekin ere jotzen du, baina beti esaten du gurekin jotzen duenean ondo pasatzen duela.
Jose Garate: Noski! Bostak eta Laurenak taldean jotzea musikaren beste mundu bat da, beste arlo bat. Orkestra Sinfonikoarekin jotzea ez da gauza bera: kontrabaxua edo biolina jo dezakezu bertan eta izugarri ona izan, baina gero hona etorri eta dena gaizki egin. Bertan partiturak irakurtzen dira, eta hemen ez.
Pablo Olabarrieta: Joseba eta ni, berriz, ez gara musikari profesionalak, gu San Migeleko Kantuz (edo Kantari) ekimenetik gatoz. Duela 10 urte edo gehiago hasitako ekimena da. Euskal kantak kantatzeko batzen gara hainbat herritan: hilean behin San Migelen antolatzen dugu, Galdakaon hasi zen geroago… Bertan geundela beti esaten genuen polita izango litzatekeela taldetxo batean kantatzea, eta pandemiarekin etorri zen hori: bakoitzak bere aldetik eta norbere etxean grabatu zuen Benito Lertxundiren Orbaizetako arma ola-ren abestia eta gero, lagun batek bideoan batu zituen denonak. Hortik sortu zen dena.
Euskal kanta tradizionalak jotzen dituzue. Nola aukeratu eta prestatzen dituzue?
J.I.: Errepertorio osoa sarean daukagu, [Google] Drive orri batean. Zerrenda bat daukagu, 54 kanta baino gehiagorekin, eta hortik pixkana goaz denak entseatzen: 50 edo dauzkagu prestatuta orain, instrumentu guztiekin. Lehenengo erreferentzia bilatzen dugu YouTuben, eta gero gure modura moldatzen dugu: zati instrumentala prestatu eta partitura ateratzen dugu.
P.O.: Partituren maisua, hemen, Joseba da: guk gure ekarpenak egiten ditugu, moldaketatxoak, eta gero, negoziatu egiten dugu. Azkenean, 50 kanta horiek oso landuta dauzkagunak dira, inprobisatu ditzakegun arren, jende aurrean jotzeko gehiago prestatu behar baitira. Sei kanta entseatzeko, agian, 6-7 ordu behar izaten ditugu.
Zazpi orduz jarraian egoten zarete Zaratamon entseatzen?
J.I.: Bai. Goizaldeko ordu batean ere hemen egoten gara. Hori bai, beti hasten gara bostak eta laurdenetan, gure kantan esaten dugun bezala.
(Ezkerretik eskuinera) Pablo Olabarrieta, Unai Brea, Joseba Zarate eta Jose Garate // Bostak eta Laurenak
Bostak eta Laurenak kanta Oskorriren erritmoarekin egindako jota da, baina letra zuek jarri diozue.
P.O.: Kanta horrek azaltzen du, azken batean, gu zer garen: “Bost lagun alkar hartuta, musikak harrapatuta. Holan gozatzen dogu-ta, euskal kantak abestuta. Zaratamon alkartzen gara, kantu, soinu ta algara. Gaur gabiz aldrebestara, ardao apur bat atara!”. Hori da gure kanta; eta hori da gu garena: musikak batutako lagunak. Ez daukagu pretentsio handirik, ondo pasatzen dugu entseatzen, eta kontzertuak badatoz, gehigarri bat izan ohi dira, gehiago praktikatzera bultzatzen gaituztenak.
J.G.: Musika jendeak entzuteko egiten da beti. Musika inoiz ez da egin izan lokal batean egoteko, hortik ateratzeko baizik. Eta guk ere berdin egiten dugu. Zortea da entseatzen dugunean ondo pasatzen dugula, eta jendeak entzuten gaituenean ere hori da nahi izaten duguna: guk egiten dugun bezala, haiek ere musikaz gozatzea.
Musika ondo pasatzeko egiten duzuela diozue, “pretentsio handirik gabe”. Zu, Jose Garate, musikari profesionala zara, ikasketak dituzu, Itoiz taldeko baxu-jotzailea izan zara, Orkestra Sinfonikoan jotzen duzu. Baina besteok, nola ikasi duzue musika?
J.I.: Ni, berez, txistularia naiz. 10 urterekin hasi nintzen, aita herriko txistularia zelako. Baina organoa eta gitarra ere ikasi nituen: guztia modu autodidaktan, nahiz eta solfeo ikasketak egin ditudan.
P.O.: Josebak nik baino askoz prestaketa gehiago dauka. Nik musikaz ez dakit ia ezer. Konposizioak eta partiturak egin izan ditut, baina gero, ez daukat irakurtzeko batere erraztasunik. Txistua jotzen txikitan ikasi nuen, abadeek sortutako Arrigorriagako Lagun Artean taldean, eta gero, soinua eta organoa modu autodidaktan ikasi nituen jotzen; azken hau, elizan. Herriko abadeak solfeo pixka bat ere irakatsi zidan, baina momentu batetik aurrera esan zidan ezin zidala gehiago lagundu, eta nahi banuen, hor neukala organoa, jotzeko. Ordutik aurrera, lagunak etortzen ziren ni jotzen ikustera, eta adarra jotzen zidaten: tabernetako disko-jogailuetan bezala, dirua sartzen zutela esaten zidaten, eta orduan, haientzako jo
behar nuela.
J.I.: Esango nuke Pablok ikasketa musikalik ez, baina instintu musikal handia daukala. Badago jendea musika eskoletan eta kontserbatorioetan ikasi duena eta kanta bat bat-batean jotzeko eskatzen diozunean, gai ez dena partiturarik ez badu.
Teknika daukate, baina senik ez?
P.O.: Ez zaie irakasten inprobisatzen; agian, irakaskuntza sistemaren ahultasuna izan daiteke hori. Nik uste dut zerbait falta dela hor, teknika asko irakasten dela, baina ez bakoitzak barnean duena nola atera. Automata musikal bihurtzen dira, ezagutza asko dauzkatelako, baina dena oso mekaniko egitera ohituta daudelako.
J.G.: Kontserbatorioetan irakurtzen ikasten da: solfeoa eta instrumentua nola jo. Orduan, beti zaude ohituta musika irakurtzera eta ez zure sormena kanporatzera. Baina egia da norberak barruan daukan musika ateratzeko ez dagoela eskolara joan beharrik, musika buruan daukazulako. Eta gure taldean instintu handiena daukana, buru musikalena daukana, Pablo da. Jaiotzez dakarren zerbait da. Falta zaiona, zera da…
J.I.: Kontserbatorioa! Baina, kontserbatorioa, zertarako? Gu elkarren artean osatzen gara.
Egun, orduan, zein izango litzateke musika eskolarik onena?
J.G: Elizako korua. Harmonia klasikoak jotzen dira bertan, eta 8, 9 edo 10 urteko umeentzako onena izango litzateke belarria hezteko, organoaren laguntzarekin. Instrumentua entzutea eta gero, abestea, gaur egun, gazteek ez baitute abesten; agian, reggaeton kanten esaldi batzuk.
J.I.: Baina ez dute abesten ez dutelako tonua kontrolatzen! Lagun batek esan zidan behin: “Zuk uste duzu Arkimedesen printzipioaren arabera zure gorputzaren pisuak desplazatzen duen ur kantitatea zein den jakinda, igeri egiten badakizula?”. Ez. Igeri egiten ikasteko, uretara salto egin behar duzu, eta musikan, berdin. Musika ikasteko, jo egin behar da. Beraz, gazteek ere praktikatu egin behar dute.
Pablo Olabarrieta Unai Brea eta Edurne Edurne Diez de Ultzurrunekin // Bostak eta Laurenak
Gazteak musikara benetan erakartzeko, abesti “modernoagoak” jo beharko zenituzkete?
P.O.: Ni musika “berriarekin” ez naiz identifikatuta sentitzen. Gurea beste estilo bat da. Klasikoagoa. Denok ditugu 60 urtetik gora, eta jotzen dugun musika gu bezalako jendearentzako da, gure garaiko musika entzun nahi dutenentzako. Gure estiloa ez da “gaur egungo musika”.
J.I.: Lehenengo, halere, definitu egin beharko litzateke zer den “gaur egungo musika”, panorama edo abanikoa asko zabaldu baita. Garai batean, oso melodia eklesiastikoak egiten ziren, eta gero, euskarazko kanta tradizionalak, Xabier Leterenak, Mikel Laboarenak… Baina oraingo gazteek denetarik daukate eskura.
P.O.: En Tol Sarmiento (ETS), adibidez, gaur egungo musika da, oraingo talde batena, baina musika guk ulertzen dugun moduan egiten dutela esango nuke. Zurekin batera kanta, esaterako, duela 40 urte Letek edo garai hartako norbaitek egin izan balu, antzekoa izango litzateke.
J.I.: Kanta oso lasaia da. Euskal musika tradizionalak bezala, badakizu zer daukan? Melodia asko, erritmoa baino gehiago. Orokorrean, kanta goxoak dira, eta gazteentzako, agian, motelegiak.
J.G.: Gaur egun, herriko jaietan ez da berbenarik entzuten, DJ bat egoten da beti, pertsona bakar bat, eta Josebak esan duen bezala, horiek jotzen dutena ere erritmoa da, denbora osoan, baina ez melodia.
Bestalde, nik esango nuke panorama aldaketa estilo musikal ezberdinen nahasketatik ere badatorrela. Frantzia erditik behera (Hego Amerikan bezala), kultura hispanikoa dago musikan: guk olatuak egiten ditugu, notak ligatu, salto gutxirekin. Frantziatik gora, berriz, estilo anglosaxoia daukate, eta Afrikatik egiten den bezala, gu ohituta ez gauden musika interbaloak erabiltzen dituzte: soinuen artean salto handiak daude. Gaur egun, bi kultura horiek nahastu dira.
Jose Garate // Bostak eta Laurenak
Eta zuek estilo klasikoena mantenduko duzue. Noiz eskainiko duzue hurrengo kontzertua (aurtengo Arkotxako eta Mugiako emanaldien ondoren)?
P.O.: Abenduaren 17an, Plentziako Goñi Portal Kultur Etxean, 19:00etan. Gero, zehazteko dago, baina Leioan ere joko dugu, urtarrilaren 15ean, eta Zaratamon jotzeko ere esan digute, Gabonetan. Baina ikusiko dugu nola doan kontua. Ez daukagu jotzeko presarik.
J.G.: Ez gara 17-20 urteko gazteak, disko bat grabatu nahi dutenak eta jo ahal izateko herri guztietatik mugitzen ari direnak. Guk ez dugu albumik grabatuko, eta ez gara kontzertuetatik bizi. Gazteek inozentzia, lotsagabekeria eta indarra daukate, eta nahiz eta gaizki jo, ez dira konturatzen, edo berdin zaie. Bidean hartzen dute maila musikala. Guk ere horrela egiten genuen gaztetan. Baina, orain? Ezin gara jendearen aurrean barregarri gelditu. Jendeak esango luke: “60 urte eta ez dakite nota bat batera jotzen”. Gazteei onartu egiten diezu gauzak halamoduz egitea, baina guk ondo jo behar dugu.
P.O.: Taldearen kritikorik gogorrenak gu geu gara. Taldean sentitu behar gara gustora egindako lanarekin.
☉ Zaratamo
‘Ipuin klasikoak’ izango da Zaratamo eskolaren inauterietako aurtengo gaia
Ostiral eta larunbatean askotariko jarduerak prestatu dituzte txikientzat: kalejira, emanaldia, erromeria, musika, jolasak…
Otsailaren 13an eta 14an ospatuko dituzte aurtengo inauteriak Zaratamo eskolan eta aurtengo gaia ‘Ipuin klasikoak’ izango da.
Ostiral eta larunbatean askotariko jarduerak prestatu dituzte txikientzat Zaratamoko dantzariak – Untzurbe elkarteak eta Besopean Guraso Elkarteko kideek: kalejira, emanaldia, erromeria, musika, jolasak…
Egitaraua | Zaratamo eskolako inauteriak 2026
Otsailak 13, ostirala
10:00 Eskolako kalejira eta emanaldia
18:00 Erromeria, Elexaldeko plaza (Zaratamoko dantzariak – Untzurbe elkartea)
Otsailak 14, larunbata
12:00 Musika eta jolasak, Elexaldeko plaza (Besopean Guraso Elkartea)
☉ Zaratamo
Txirrindulari bat ospitalera eraman dute Zaratamon auto batek harrapatu eta gidariak ihes egin ostean
Istripua Zaratamoko Arkotxa auzoan izan zen, San Bizente elizako inguruetan. Auto gidariak ihes egin zuen
Atzo gauean, 22:15etan harrapaketa baten abisua jaso zuten larrialdi zerbitzuek. Auto bat, Bi-3701 errepidetik irten eta txirrindulari bat harrapatu zuen Arkotxa auzoan, San Bizente elizaren inguruetan.
Ertzaintzak GEURIAri azaldu lez, Bilbotik zetorren gris koloreko auto bat, errepidetik irten, txirrindulari bat harrapatu eta zuhaitz bat bota ostean, ezponda batetik erori eta etxebizitza bateko horma baten aurka jo zuen Zaratamoko Arkotxa auzoan.
Larrialdi zerbitzuak minutu batzuetan hurbildu ziren Zaratamoko auzora eta zauritu bakar bat topatu zuten bertan: txirrindularia. Galdakao-Usansolo erietxera eraman zuten. Autoaren gidariaren egoeraz galdetzean, Ertzaintzak azaldu du ihes egin duela eta ikerketa zabaldu dutela istripuaren kausak argitu ahal izateko.
Arkotxako auzotar batzuen arabera, gidaria San Mamesetik bueltan zetorren. Zautitua ospitalera eraman ostean garabi batek autoa eraman zuen.
☉ Zaratamo
Auto bat errepidetik irten da Zaratamon eta txirrindulari bat harrapatu ostean ihes egin du gidariak
Harrapaketa egin ostean, gidaria autotik irten eta ihes egin du. Ertzaintzak ikerketa zabaldu du istripuaren kausak argitzeko
Bart, 22:15ak aldera istripu baten abisua jaso zuten larrialdi zerbitzuek. Ertzaintzak GEURIAri azaldu lez, Bilbotik zetorren gris koloreko auto bat, San Bizenete eleiza ondoko BI-3701 errepidetik irten, txirrindulari bat harrapatu eta zuhaitz bat bota ostean, ezponda batetik erori eta etxebizitza bateko horma baten aurka jo zuen Zaratamoko Arkotxa auzoan.
Larrialdi zerbitzuak minutu batzuetan hurbildu ziren Zaratamoko auzora eta txirrindularia Galdakao-Usansolo erietxera eraman zuten. Autoaren gidariaren egoeraz galdetzean, Ertzaintzak azaldu du ihes egin duela eta ikerketa zabaldu dutela istripuaren kausak argitu ahal izateko.
Arkotxako auzotar batzuen arabera, gidaria San Mamesetik bueltan zetorren. Zautitua ospitalera eraman ostean garabi batek autoa eraman zuen.
☉ Zaratamo
Bideoa | Gonzalo Lopez: «Arkotxara heldu nintzenean 40 mahai-joko nituen. Gaur ia 1.200 ditut gordeta»
Pandemian hasi zen Gonzalo mahai-jokoetara partidak jokatzen. Orduz geroztik, Arkotxakoa esparru honetan espezializatu eta edukiak sortzen ditu sareetan
Zaletasun xumeen pertsona da Gonzalo Lopez Naranjo (Galdakao, 1986). Horrela definitzen du behintzat bere burua: bere pasioak bidaiatzea, Athletic Cluba eta mahai-jokoak dira. Arkotxako auzotarrak biziki maite ditu mahai-jokoak eta ia 1.200 gordetzen ditu bere etxean eta bertatik gertu daukan lonja batean.
Mahai-joko klasikoak betidanik ezagutu izan ditu Gonzalok, baina errealitate honen errudun nagusiak 2020ko pandemia eragindako itxierak eta ‘La Herencia de la Tía Ágata’ jokoa dira. Berarekin elkartu gara, kartoizko kutxez inguratuta eta eszenatokiak simulatzen dituzten tapizez estalitako mahaien artean.
Eskulibururik ez dugu faltan izan, eta Zaratamokoak mundu magiko baten ateak zabaldu dizkigu dadorik bota gabe.
Mahai jokoez inguratuta gaude elkarrizketa egiten dugun bitartean. Jakin ahako zenuke, arren, zein izan zen zure eskuetara iritsi zen lehena? Ez dakit lehena izango zen, baina ‘La Herencia de la Tía Ágata’ jokoa horien artean dago. Gaur egun joko horren hiru bertsioak dauzkat: MBtik Bizakera aldatu zen eta azken bertsioa ere badut. Esan beharrekoa da MBkoa baino txarragoa dela azken hau, baina hala ere heldua izanda erosi nuen ere, oroitzapen hori izateko.
Baina izatez, ‘La Herencia de la Tía Ágata’ ez da mahai joko ikoniko bat. 90. hamarkadako klasiko bat da baina horrenbesteko ospea zeukan? Partxisa edo Oka bezalako joko klasikoak jokatu ditut, baina baita ‘Mr. Pop’, ‘Quién es Quién’ , ‘Misterios de Pekín’, ‘Cluedo’, Monopoly… bezalako joko “arruntetara” ere. Baina ez dira bakarrak.
Noiz erabaki zenuen mahai-jokoen bilduma egiten hasiko zinela? Duela bederatzi urte heldu nintzen bikotekidearekin Arkotxara bizitzera. Pandemia garaia iritsi zenean etxetik irten ezin ginela ikusi genuen. Goizetan banatzaile lez egiten nuen lan eta bikotekideak ere lan egiten zuen. Baina arratsaldean konfinatuta geunden. ‘Marvel Champions’ izeneko mahai-joko bat deskubritu nuen eta jokatzeari ekin nion. Partida ugari jokatu nituen.
Momentu horretan lagun batekin berba egin eta mahai-jokoen inguruko podcast bat sortzea proposatu nion. Denborarik ez zeukanez, nire kabuz sortzea erabaki nuen. Mahai jokoen inguruan hitz egiten hasi nintzen eta aurrerago ‘Marvel Champions’ izeneko mahai jokoan espezializatu nintzen. Momentu hartatik aurrera mahai jokoak heltzen hasi ziren etxera. Joko berriak erosten eta probatzen hasi nintzen, gauza berriak etengabe probatzea asko gustatzen zaidalako. Badago mahai joko bat erosi eta partida ugari jokatzen dituenak eta gero ni nago: joko mordoa erosi eta partida gutxi batzuk jokatzen ditut. Hemen ditudan joko batzuetara behin baino ez dut jokatu. Arkotxara heldu ginenean 40 mahai-joko inguru genituen. Gaur egun ia 1.200 dauzkat Zaratamon. Eta lonja honetan ez daude guztiak: hauek hemen daude etxean ez dagoelako lekurik gehiago sartzeko.
Benetan deigarria da. Bada. Pandemiako egun arrunt batean, ‘Analisis Paralisis’ izeneko Twitch kanaletik deitu zidaten Madrilera joan eta ‘Marvel Champions’ jokoaren podcasta egiteko: jokoa nolakoa zen, nola funtzionatzen duen azaltzeko. Garai hartan hilabetero kaleratzen zuten mahai-jokoa zen hura. Egun hartatik aurrera mahai-jokoen inguruko aipamenak egiteko proposamenak heltzen hasi ziren etxera. Esan beharra dago lan hau egiteagatik ez dutela ordaintzen kanaleko jarraitzaile kopurua jakin bat gainditzen ez den bitartean, eta hori benetan zaila da. Nire kanala, ‘Owen Rules’ izenekoa, txikia da baina zorionez, mahai-jokoak bidaltzen dizkidate horiek probatu eta iritzia eman ahal izateko, betiere arrazoiak emanez.
Horren haritik argitaletxeetako deiak jasotzen hasi nintzen, gauzak ondo egiten ari nintzelaren seinale, suposatzen dut. Batzuek edukiak sortzeko proposamenak egin izan dizkidate, besteak beste. Etxera jokoak heltzen hasi ziren, baina aldi berean zuk ere inbertsioak egiten dituzu mahai-jokoetan. Hala da! Hasiera batean pare bat joko bidaltzen zizkidaten argitaletxeetatik. Gaur egun kopuru hori nabarmen handitu da: iazko urrian 20 mahai-joko bidali zizkidaten argitaletxeetatik. Eromena da.
Egunek ez daukate beharbesteko ordurik guztiak jokatu ahal izateko! Hala ere ez dago estresatzeko astirik, jasotzen ditudan horiek nire eskaerak izan ohi direlako. Batzuetan 10 minutu jokatzearekin nahikoa izan dezaket. Horiek dira jokatzea gustatzen zaizkidan mahai jokoak: arinak eta nire gustukoak.
Zure ia 1.200 joko horietara jokatu ahal izan duzu? Ez. Baina ez dut derrigorrezko lan bat moduan ikusten. Badakit laster edo berandu horietara jokatu beharko dudala, argitaletxei aipamenak egin behar dizkiedalako eta ez badut jokatzen eta gainera sareetan erakusten baditut ez dizkidate gehiago bidaliko. Beraz, hobe dut horietara jokatzea.
Arkotxan dituzun guztien artean bat nabarmendu beharko bazenu, zein litzateke? Auzoarekin lotura duen bat badaukat nire bilduman: ‘Ierusalem Anno Domini’. Azken afariaren inguruko mahai-jokoa da. ‘EuroGame’ bat da, baliabideak agertzen diren joko mota, alegia. Joko honetan ogia, arrainak eta harriak daude. Jokalari bakoitzak jarraitzaile kopuru bat dauka eta azken afarira heltzen dira. Helburua apostoluen eta Jesusen ondoan ipintzea da. Hori, jokalari bakoitzak bere baliabideak kudeatuz eskuratzen du. Partidaren amaieran, Judasek puntuak kentzen dizkie jokalariei. Carmen G. Jiménezek sortu zuen mahai-joko hau eta ‘Catan’ jokoaren antza daukala esan daiteke. Nire bilduma osoko gai xelebreetarikoena jorratzen du honako honek.
Zure bildumari begira… Mugarik al duzu? Lonja honetan 900 mahai-joko daude. Gogokoenak etxean ditut. Hasiera batean neure buruari ipini nion muga 250 joko izan ziren (barreak). Mahai-jokoek espazioa okupatzen dute eta nire joko guztiak gela honetatik ez irtetea espero dut, gehienez jota. Gela honek baldintza onak ditu: behar bezala isolatuta dago eta hezetasun-kengailu bat daukat. Azken batean kartoizkoak dira mahai-jokoak.
Eta egiten duzun lan guztiaz gain, lagunekin jokatzea gustuko duzu ere? Normalean hemen bertan elkartu ohi gara asteburuetan. Lagunez gain nire familia ere ohitu da mahai-jokoetara jokatzera: gurasoak, aita-amaginarrebak… familiaren kasuan, ‘party’ edo ‘filler’ tankerako joko arruntagoetara jokatzen dugu elkarrekin (arinak, sinpleak eta eramangarriak); ez gara abenturetan edo kontu konplexuetan murgiltzen. Party edo filler motako joko ezezagun eta benetan interesgarriak daude, eta jendeak ezagutuko balitu zaletasuna handiagoa egongo litzateke, zalantza barik!
Ba al dago berriro jokatzea gustatuko ez litzaizuken jokoren bat? Hainbat daude. Mahai jokoekin benetan gozatzen dut eta arraroa da jokoren bat nire gustukoa ez izatea. Hala ere, horietako bat aipatu beharko banu ‘Virus’ litzateke. Estatu mailakoa da eta mundu osoan 3 milioi kopia saldu ditu. Hala ere “gorroto” dudala esan dezaket. Jokatzea gustuko baduzu partidak gehiegi luzatu daitezke, nire ustez. 15 minutuko partidak jokatu ohi dira normalean eta jokoaren arrakasta ulertzen dut: produktu ona da, baina ez mahai-joko lez. Nire iritzia egileei helarazi nien eta ez naute gorroto harrezgeroztik (barreak).
Mahai-jokoetara jokatzeko zaletasunik al dago gure eskualdean? Eskualdean ez ezik, Euskal Herrira begira, esan behar da zaletasun honi eusten dion uste baino jende gutxiago dagoela botatzen duen euri guztia ikusita. Europako iparraldeko lurraldeetan kontrakoa gertatzen da: eguraldi txarra egiten duenean jendea elkartu eta orduak ematen ditu mahai-jokoetan. Tabernak mahai-jokoz josita daude.
Agian iparraldeko herrialdeetako jendearekin alderatuta alferragoak gara? Nik uste dut ezjakintasun handia dagoela. Jendeak mahai-jokoak gustatzen ez zaizkiola esaten didanean, gustatzen zaion hori oraindik topatu ez duela erantzuten diot.
Entretenimenduaren munduan mahai-jokoez gainera, badira beste motako jokoak. Nolako iritzia diezu online jokoei? ‘Rainbow Six’ jokoa gustuko dut, baina online formatuko jokoek beste ikuspegi bat eskaintzen dute: oso motibatuta ez nagoenean edo mahai joko baten eskuliburua irakurtzeko gogorik ez dudanean… orduan jokatzen dut online motako jokoetara edo bideojokoetara. ‘Plug & Play’ esaten zaio: piztu eta jokatu, besterik ez. Jende askorentzat, mahai-jokoek duten eragozpen handiena eskuliburuak dira.
Baina aldi berean, irudiari, ilustrazioei, garrantzi handia ematen diete mahai-jokoei. Azken zazpi urteetan garrantzi handiagoa ematen hasi zaio mahai-jokoen alde grafikoari. Are gehiago, argitaletxe batzuk irudi desfasatuak eta osagarri pobreak zituzten antzinako jokoak berreskuratzen eta eraldatzen ari dira, gaur egungo jendeari arreta erakarri diezaien.
Baina badira ere sekula zaharkitu ez diren eta arte lan izugarria duten ‘Magic: The Gatering’ bezalako karta jokoak. Horiek ‘Trading Card Games’ edo TCG bezala ezagututako jokoak dira. Horiek estrategia-jokoak dira. Bertan, jokalariek beren karta piloak sortzen dituzte aurkariei aurre egiteko, bilduma pertsonal zabal batetik abiatuta. Era honetako jokoak nire espektrutik aldendu egiten dira, “Pay to Win” motakoak direlako: zenbat eta diru gehiago inbertitu, orduan eta karta hobeagoak izango dituzu. Nire jokatzeko era bestelakoa da: Marvel Champions jokoa Living Card Game edo LCG bat da: jokalari guztiek joko bera dute, irabazteko aukera berberekin. Gainera, joko kooperatiboa da.
Eta bakarrik jokatu nahi izatekotan, aukerarik eskaintzen dute mahai-jokoek? Eskaini ditzakete. Izan ere, jende askok ez daki honako hau: gaur egun, mahai-joko batek bakarrik jokatzeko aukera eskaintzen ez badu salmenta gutxiago egiten ditu. Kontuan izan behar da gaur egungo gizartearen erritmo biziak denbora gutxi uzten duela lagunen artean elkartu eta mahai-jokoetara jokatzeko. Nire bildumako joko askok bakarrik jokatzeko aukera eskaintzen dute.
Aukera hori oso egokia izan daiteke Koronabirusa bezalako pandemia batean etxean bakarrik bizi den pertsona batentzat, esaterako. Nolako etorkizuna aurreikusten diezu mahai-jokoei datozen urteei begira? Board Game Arena (BGA) bezalako plataformak daude gaur egun. Bertan, mahai jokoak automatizatuta daude: kartak banatzen dituzte botoi bat sakatuz eta beste hainbeste funtzio dituzte. Nire ustez mahai-jokoen esentzia guztiz galdu egiten da horrela. Esparru honetan mugitzen den jende asko heldua da eta informatikari asko topa daiteke bertan. Egun osoa bulegoan, pantaila baten aurrean eman ostean egin nahi duten azken gauza dibertitzeko beste pantaila baten aurrean ipintzea da. Logikoa da. Bestalde, badira App bat daukaten mahai-jokoak, “laguntza” emateko. Jende asko fenomeno honen aurka agertu izan da, jokoak “auto-jokagarriak” izatea gura dutelako, teknologia alde batera utziz.
Etorkizunari begira, denborak aurrera egin ahala osagarriak integratuko direla uste dut, baina ur handitan murgildu barik. BGA bezalako plataformek ez dituzte gaur mahai-joko bezala ezagutzen ditugunak ordezkatuko, ez behintzat datozen 10 urteei begira. Azken batean, eta Magic kartetara itzuliz, pertsona batek zer dela eta ordainduko ditu 800 euro karta soil batengatik digitalean eduki ahal badu?
☉ Zaratamo
Zaratamoko Gutiolo eta Urdinbide auzoak urez hornituko dituen proiektu berriaren hitzarmena onartu dute
Aurrekontuari dagokionez, Zaratamoko Udalak 219.269,36 euro ordaindu beharko ditu guztira, 54.817,34 euro urtero 2026tik 2029ra
Joan den urtarrilaren 29an Zaratamon egindako osoko bilkuran argi berdea eman zioten Gutiolo eta Urdinbide auzoetako eta Usansolo Arteta auzorako hornidura sistema berriaren proiektuaren hitzarmenari, EH Bildu eta EAJren aldeko sei botoekin eta Gure Herria plataformaren bi abstentzioarekin.
Proiektu honen bidez, ura ponpatuko da Lekue biltegitik Artetako biltegiraino (Usansolo). Bertatik, ura auzo horretara banatzen jarraitzeaz gain, ura berriro ponpatuko da Zaratamoko mugaraino, Upo eta Otzagai mendien arteko lepoan. Bertan, Gutiolo eta Urdinbide auzoak hornituko dituen biltegi bat eraikiko da. Hitzarmen berri honen helburu diren obrak kontratatzea Bilbao Bizkaia Ur Partzuergoari dagokio.
Proiektuaren kostuari dagokionez, Zaratamo eta Usansoloko Udalek Partzuergoari ordainduko dizkiote ekarpenak: obren egikaritze kostuaren % 50a (Usansolok % 30 eta Zaratamok % 20).Ekarpen horien ordainketa lau urteetan egingo da 2026-2029 urteen bitartean. Horrela, Zaratamok 219.269,36 euro ordaindu beharko ditu guztira, 54.817,34 euro urtero 2026tik 2029ra. Usansoloren kasuan zenbatekoa 336.000,00 eurokoa izango da guztira (84.000 euro ordaindu beharko ditu 2029ra bitartean).
Arazoaren jatorria
Zaratamoko Gutilo eta Urdinbide auzoko bizilagunek arazoak izan dituzte ur edangarriekin azken urteetan, GEURIAk jakin ahal izan duenez. Azken intzidentziak iazko irailean izan ziren. “Txorrotako ura ezin da erabili. Ez edateko ezta sukaldatzeko”, horrela zioen Gutiolo auzoko Iciarren etxetik metro batzura kokatuta dauden postontzietan ipini zuten kartel batek. Hilabete horietan, Ur Partzuergoak kamioien bidez helarazi zizkien auzotarrei lau litroko txanbil bi, eguneroko jarduerak egin ahal izateko.
Aurreko urteetan, behin baino gehiagotan, ura uherra iristsi izan da etxeko txorrotara baina Partzuergoko ordezkariek “ezer gutxi” egin dutela dio Iciarrek. Udalak, iazko irailean GEURIAri azaldu lez, lau urte daramatza arazo honen konponbidearen bila. Izan ere, Otzagarain aire zabalean dagoen ur biltegi bat dago gaur egun, eta bertatik irteten da Gutiolo eta Urdinbide auzoak eta baita Arteta hornitzen duen ura.
“Ur hornidurak arazoak ematen ditu urtero: ez da edangarria, zikin heltzen da etxera, behin baino gehiagotan egin izan diren analisi mikrobiologikoen emaitzak ez dira egokiak izan…”, adierazi zuen Alberto Ugarriza alkateak duela hilabete batzuk.
Itxaropena, gertuago
Partzuergoaren zerbitzu teknikoek iazko maiatzean idatzi zuten ur hornidura sistema berriaren proiektua eta kontrata bidezko egikaritze-aurrekontua 1.110.538,72 euroan ezarri zuten (BEZa kanpo) eta egikaritze epea 18 hilabetekoa izango dela aurreikusi dute.
Proiektu hori errealitate bihurtu arte, Gutiolo eta Urdinbide auzoko bizilagunek Galdakaoko Maxam enpresaren instalazioetan dauden biltegi batetik jasotzen dute ura eta bertako kudeaketa pribatua da.
Argazkiak | Euriak ez ditu Arrigorriagako herri-inauteriak geldiarazi
Argazkiak | Lau urtaroak, Oilategi Deluxe eta Txorimaloak izan dira mozorrorik onenak Basaurin
Trenbidera jausitako zuhaitz batek 30 minutuko atzerapenak eragin ditu Hego Uribeko Renfeko C3 linean
Argazkiak | Euriak ez ditu Arrigorriagako herri-inauteriak geldiarazi
Argazkiak | Lau urtaroak, Oilategi Deluxe eta Txorimaloak izan dira mozorrorik onenak Basaurin
Argazkiak | Galdakaoko ikastetxeek Santa Ageda bezpera ospatu dute
Erreportajea | Botosani eta Zeberio lotzen dituen haria
Bideoa | Gonzalo Lopez: «Arkotxara heldu nintzenean 40 mahai-joko nituen. Gaur ia 1.200 ditut gordeta»
